Praca w Irlandii
Zwolnienie z pracy (Dismissal)
Ustawa o Nieprawnych Zwolnieniach z (The Unfair Dismissals Acts) 1977
– 2001,
określa prawa i procedury stosowane w wypadku zwolnienia z pracy.
Zgodnie z ustawą
pracownik musi pracować co najmniej 12
kolejnych miesięcy u tego samego
pracodawcy
aby być uprawnionym do złożenia skargi dotyczącej nieprawnego
zwolnienia. W przypadku
osób, które są skierowane do firmy przez agencje
pośrednictwa pracy – pracodawcą, do
którego pracownicy powinni kierować roszczenia jest firma,
która ich zatrudnia, a nie
agencja pośrednictwa pracy.
Od pracownika nie jest
wymagane przepracowanie 12 miesięcy jeśli
zwolnienie nastąpiło
częściowo albo całkowicie na podstawie:
- Członkostwa lub działalności w związkach
zawodowych;
- Usiłowania
wyegzekwowania uprawnień wynikających z Ustawy o
Minimalnym Wynagrodzeniu z (The Minimum Wage Act) 2000 roku;
- Ciąży,
urodzenia dziecka, karmienia piersią (lub z innych ale powiązanych z tą
kwestią przyczyn);
- Próby lub propozycji wyegzekwowania praw
wynikających z: Ustawy
o
Ochronie Macierzyństwa (The Maternity Protection Act) z
1994 roku, Ustawy
o Urlopie Adopcyjnym (The Adoptive Leave Act) z
1995 roku, Ustawy o
Urlopie Macierzyńskim (The Parental Leave Act) z 1998
roku, lub Ustawy o
Urlopie Opiekuńczym (The Carer’s Leave Act) z
2001
roku.
Ustalono, że zwolnienie
jest nielegalne, jeśli pracodawca nie jest w
stanie podać istotnych
powodów zwolnienia pracownika. Zwolnienie będzie legalne,
jeśli całkowicie albo
częściowo będzie uzasadnione na podstawie:
- Braku kompetencji, zdolności lub kwalifikacji do
wykonywania danej
pracy;
- Złamania etyki zawodowej (zaniedbania), której
konsekwencją może być
rozpoczęcie postępowania dyscyplinarnego;
- Redukcji etatów;
- Jeśli kontynuowanie pracy prowadziłoby do naruszenia innych
wymogów
prawnych;
- Zaistnienia innych poważnych przyczyn.
Jeśli Pełnomocnik ds.
Praw Pracowniczych, albo Apelacyjny ds. Spraw Zatrudnienia,
udowodnią że pracownik był zwolniony bez istotnych podstaw, w takim
wypadku
zwolnienie automatycznie uznaje się za nieprawne.
Ustawa o nieprawnych zwolnieniach uwzględnia sytuacje, w
których Pełnomocnik ds.
Praw Pracowniczych, albo Apelacyjny Sąd ds. Zatrudnienia mogą uznać
ciągłość
zatrudnienia, mimo że zostało ono przerwane przez pracodawcę, gdyż
chciał on uniknąć
odpowiedzialności wynikającej z Ustawy o Nieprawnym Zwolnieniu.
Tryb
składania skarg:
Pracownicy, zgodnie z Ustawą o Nieprawnych
Zwolnieniach, mogą
złożyć skargę do Pełnomocnika ds. Pracy (Rights Commissioner), albo w
Apelacyjnym
Sądzie ds. Zatrudnienia (Employment Appeals Tribunal). Formularze
wniosków skarg i
zażaleń można otrzymać na żądanie w Biurze Informacji ds. Praw Pracy w
Ministerstwie
Przedsiębiorczości, Handlu i Zatrudnienia (Employment Rights
Information Unit,
Department of Enterprise, Trade and Employment).
Minimalny okres
wypowiedzenia pracy (Minimum Notice)
Ustawa o Minimalnym Okresie wypowiedzenia Pracy (The Minimum
Notice
Acts)
z 1973 – 2001, określa, że każdy pracownik zatrudniony u
danego
pracodawcy przynajmniej
przez 13 tygodni, ma prawo do minimalnego okresu wypowiedzenia zanim
pracodawca
rozwiąże z nim umowę o pracę. Ten okres waha się od jednego do ośmiu
tygodni, w
zależności od długości zatrudnienia pracownika. Jeśli pracodawca nie
może zapewnić
minimalnego okresu wypowiedzenia , wówczas może zapłacić
pracownikowi
rekompensatę. Minimalne okresy wypowiedzenia pracy:
- Od 13 tygodni do dwóch lat = minimalny okres
wypowiedzenia
jeden tydzień,
- Od dwóch do pięciu lat = minimalny okres
wypowiedzenia dwa tygodnie,
- Od pięciu do dziesięciu lat = minimalny
okres wypowiedzenia cztery tygodnie,
- Od dziesięciu do piętnastu lat =
minimalny okres wypowiedzenia sześć tygodni,
- Więcej niż piętnaście lat
= minimalny okres wypowiedzenia osiem tygodni.
Pracownik,
który przepracował 13 tygodni u tego samego pracodawcy ma
obowiązek z
tygodniowym wyprzedzeniem powiadomić pracodawcę o swojej rezygnacji,
jeśli z
pisemnej umowy nie wynika inaczej.
Tryb składania skarg:
Jeśli
pracownik nie otrzymał ani minimalnego okresu
wypowiedzenia , ani pieniężnej rekompensaty, wówczas może
złożyć skargę w
Apelacyjnym Sądzie ds. Zatrudnienia (Employment Appeals Tribunal).
Wzór skargi można
otrzymać zwracając się z prośbą do Biura Informacji ds. Praw
Pracowniczych w
Ministerstwie Przedsiębiorczości, Handlu i Zatrudnienia (Employment
Rights Information
Unit, Department of Enterprise, Trade and Employment).
Źródło:
Ministerstwo Przedsiębiorczości, Handlu i
Zatrudnienia (Department of Enterprise, Trade and Employment)
wstecz (czas pracy/urlop)
dalej
(pozostałe przepisy)