PRACA W IRLANDII
Google

Dojazd

- samolot
- autokar

Praca

- oferty pracy
- poszukiwanie pracy
- pierwsza praca a podatki
- numer PPS
- umowa o pracę
wynagrodzenie / pensja minimalna
- czas pracy/urlop
- zwolnienie z pracy/okres wypowiedzenia
- pozostałe przepisy

Zwrot podatku za prace w Irlandii

- zwrot podatku

Finanse

- założenie rachunku bankowego

Ulgi podatkowe


- czynsz za mieszkanie
- koszty leczenia i lekarstw
- czesne za studia i kursy dokształcające
- opłaty za wywóz śmieci
- ulgi podatkowe i zasiłki socjalne
  dla rodziców

Mieszkania

- wynajem mieszkania

Pozostałe informacje

- Ambasad Polski w Irlandii
- przewodnik po Irlandii
- Partnerzy

Praca w Irlandii

Zwolnienie z pracy (Dismissal)

Ustawa o Nieprawnych Zwolnieniach z (The Unfair Dismissals Acts) 1977 – 2001, określa prawa i procedury stosowane w wypadku zwolnienia z pracy. Zgodnie z ustawą pracownik musi pracować co najmniej 12 kolejnych miesięcy u tego samego pracodawcy aby być uprawnionym do złożenia skargi dotyczącej nieprawnego zwolnienia. W przypadku osób, które są skierowane do firmy przez agencje pośrednictwa pracy – pracodawcą, do którego pracownicy powinni kierować roszczenia jest firma, która ich zatrudnia, a nie agencja pośrednictwa pracy. 

Od pracownika nie jest wymagane przepracowanie 12 miesięcy jeśli zwolnienie nastąpiło częściowo albo całkowicie na podstawie: 

  • Członkostwa lub działalności w związkach zawodowych; 
  • Usiłowania wyegzekwowania uprawnień wynikających z Ustawy o Minimalnym Wynagrodzeniu z (The Minimum Wage Act) 2000 roku;
  • Ciąży, urodzenia dziecka, karmienia piersią (lub z innych ale powiązanych z tą kwestią przyczyn); 
  • Próby lub propozycji wyegzekwowania praw wynikających z: Ustawy o Ochronie Macierzyństwa (The Maternity Protection Act) z 1994 roku, Ustawy o Urlopie Adopcyjnym (The Adoptive Leave Act) z 1995 roku, Ustawy o Urlopie Macierzyńskim (The Parental Leave Act) z 1998 roku, lub Ustawy o Urlopie Opiekuńczym (The Carer’s Leave Act) z 2001 roku. 
Ustalono, że zwolnienie jest nielegalne, jeśli pracodawca nie jest w stanie podać istotnych powodów zwolnienia pracownika. Zwolnienie będzie legalne, jeśli całkowicie albo częściowo będzie uzasadnione na podstawie:
  • Braku kompetencji, zdolności lub kwalifikacji do wykonywania danej pracy; 
  • Złamania etyki zawodowej (zaniedbania), której konsekwencją może być rozpoczęcie postępowania dyscyplinarnego; 
  • Redukcji etatów; 
  • Jeśli kontynuowanie pracy prowadziłoby do naruszenia innych wymogów prawnych; 
  • Zaistnienia innych poważnych przyczyn. 
Jeśli Pełnomocnik ds. Praw Pracowniczych, albo Apelacyjny ds. Spraw Zatrudnienia, udowodnią że pracownik był zwolniony bez istotnych podstaw, w takim wypadku zwolnienie automatycznie uznaje się za nieprawne. Ustawa o nieprawnych zwolnieniach uwzględnia sytuacje, w których Pełnomocnik ds. Praw Pracowniczych, albo Apelacyjny Sąd ds. Zatrudnienia mogą uznać ciągłość zatrudnienia, mimo że zostało ono przerwane przez pracodawcę, gdyż chciał on uniknąć odpowiedzialności wynikającej z Ustawy o Nieprawnym Zwolnieniu.

Tryb składania skarg:

Pracownicy, zgodnie z Ustawą o Nieprawnych Zwolnieniach, mogą złożyć skargę do Pełnomocnika ds. Pracy (Rights Commissioner), albo w Apelacyjnym Sądzie ds. Zatrudnienia (Employment Appeals Tribunal). Formularze wniosków skarg i zażaleń można otrzymać na żądanie w Biurze Informacji ds. Praw Pracy w Ministerstwie Przedsiębiorczości, Handlu i Zatrudnienia (Employment Rights Information Unit, Department of Enterprise, Trade and Employment).

Minimalny okres wypowiedzenia pracy (Minimum Notice)

Ustawa o Minimalnym Okresie wypowiedzenia Pracy (The Minimum Notice Acts) z 1973 – 2001, określa, że każdy pracownik zatrudniony u danego pracodawcy przynajmniej przez 13 tygodni, ma prawo do minimalnego okresu wypowiedzenia zanim pracodawca rozwiąże z nim umowę o pracę. Ten okres waha się od jednego do ośmiu tygodni, w zależności od długości zatrudnienia pracownika. Jeśli pracodawca nie może zapewnić minimalnego okresu wypowiedzenia , wówczas może zapłacić pracownikowi rekompensatę. Minimalne okresy wypowiedzenia pracy: 

  • Od 13 tygodni do dwóch lat = minimalny okres wypowiedzenia jeden tydzień, 
  • Od dwóch do pięciu lat = minimalny okres wypowiedzenia dwa tygodnie, 
  • Od pięciu do dziesięciu lat = minimalny okres wypowiedzenia cztery tygodnie, 
  • Od dziesięciu do piętnastu lat = minimalny okres wypowiedzenia sześć tygodni, 
  • Więcej niż piętnaście lat = minimalny okres wypowiedzenia osiem tygodni. 
Pracownik, który przepracował 13 tygodni u tego samego pracodawcy ma obowiązek z tygodniowym wyprzedzeniem powiadomić pracodawcę o swojej rezygnacji, jeśli z pisemnej umowy nie wynika inaczej.

Tryb składania skarg:

Jeśli pracownik nie otrzymał ani minimalnego okresu wypowiedzenia , ani pieniężnej rekompensaty, wówczas może złożyć skargę w Apelacyjnym Sądzie ds. Zatrudnienia (Employment Appeals Tribunal). Wzór skargi można otrzymać zwracając się z prośbą do Biura Informacji ds. Praw Pracowniczych w Ministerstwie Przedsiębiorczości, Handlu i Zatrudnienia (Employment Rights Information Unit, Department of Enterprise, Trade and Employment).


Źródło: Ministerstwo Przedsiębiorczości, Handlu i Zatrudnienia (Department of Enterprise, Trade and Employment)


wstecz (czas pracy/urlop)                                   dalej (pozostałe przepisy)